Urbexverhalen: Floplocatie

Het bestaat: floplocaties. Die locaties waarbij je bij aankomst of binnenkomst direct spijt hebt van de moeite. Zo reis je even een paar honderd kilometer naar onze buurlanden om er achter te komen dat je beter ergens anders naartoe had kunnen gaan. Een reden kan zijn dat de locatie anders zijn dan je jezelf had voorgesteld, het is bijvoorbeeld kleiner of minder spectaculair dan je had verwacht. Maar ook de locaties met de nodige zwervers of krakers en nog erger: de locaties waarvan het poepgehalte zo hoog is dat je het buiten nog kan ruiken. BAH! Dat risico loopt je dus ook.
Maar wat ik nog wel het allerergste vind, zijn de locaties waar je ontzettend mooie foto’s van hebt gezien, maar wanneer je aankomt blijkt de locaties zwaar getrasht te zijn. Niks is erger dan een locatie bezoeken en er achter komen dat de (plaatselijke) jeugd, junkies, zwervers of gewoon asociale mensen de hele plaats naar de verdoemenis hebben geholpen. Ingegooide ramen, van de pot gerukte wc-brillen in de gang, de hele administratie verspreid over de begane grond en kapotte inboedel op de eettafel… ja, sommige mensen maken er een zooitje van.

Dé locatie die ik aan dit bericht opdraag is Dadipark. Dit was een paar jaar terug nog de trashlocatie van de urbexwereld, terwijl je er toch prima foto’s van terug kan vinden. Dit kleine attractiepark lag ongeveer 230 kilometer vanaf mijn woonplaats en dat betekende zo’n dikke tweeëneenhalf uur rijden. Zo sneaky mogelijk gekleed en vol spanning reden we er langs om te kijken waar we de auto zo onopvallend mogelijk konden parkeren. Het eerste wat ik dacht toen we daar aan komen was: ‘FML, dit kan niet waar zijn’. Want toen we de ingang zagen bleek dat je de auto gewoon op de parkeerplaats kwijt kon.. tussen de auto’s van de andere bezoekers. Je kon dus ook gewoon door de ingang naar binnen lopen. Het was er behoorlijk druk voor een urbexlocatie (toen kenden we overduidelijk de urbexbus nog niet) en er leek er geen haan naar te kraaien. Wat viel dit tegen..ik had hier zoveel meer van verwacht. Alles was kort en klein geslagen en er was weinig over van wat er ooit zo netjes uitzag. Je kon geregeld bonjour zeggen tegen andere ramptoeristen en gebruik maken van een glijbaan of wipwap. Er werd zelfs een videoclip opgenomen in het park. Ik heb hier maar weinig foto’s gemaakt, omdat er zoveel mensen rondliepen en ik gewoon te lui was om te wachten of on ze er uit te photoshoppen. Mijn enthousiasme was compleet afgebouwd, ik baalde GIGANTISCH! Het was dan ook geen verrassing toen bleek dat het park gesloopt zou worden. Het park werd gesloopt, tot groot ongenoegen van de mensen die het park wilden behouden.

Dus, urbex is leuk maar niet altijd spannend. Houd daarom rekening met tegenvallende ervaringen als je er ooit mee wil beginnen, want je kan ook een dag vol floplocaties hebben, of ook flink balen: fails, locaties waar je niet binnen kan komen of waarbij je vrijwel direct naar buiten geëscorteerd wordt als je bij aankomst al niet wordt tegengehouden. Wat zeker is, is dat dit de voornaamste reden is waarom urbexers geen locaties delen met mensen die ze niet kennen en/of vertrouwen. Want voor je het weet, is je mooie onaangetaste locatie omgetoverd tot een zwijnenstal en kan er niemand meer van genieten hoe het vroeger was. Dit is tevens een reden om er snel bij te zijn wanneer je een mooie locatie bemachtigt of zelfs ontdekt.

Wat was jouw floplocatie?