Green Day concert

31 januari was het dan zo ver, het concert van Green Day in de Ziggo Dome Amsterdam! Ik ben nog nooit zó nerveus geweest voor een concert sinds ik bijna van mijn stokje ging bij een The Rasmus concert in de Effenaar. Sindsdien durfde ik minder snel naar een concert te gaan, maar ik had nooit verwacht om aanwezig te zijn bij een Green Day concert.
Het begon allemaal dankzij mijn vriend Koen, die ik destijds maar vaag kende als collega van een andere afdeling. Ik was hem een lift schuldig en nadat ik ontdekte dat we dezelfde muzieksmaak hebben, kocht ik een aux-kabeltje voor in mijn radio zodat hij de muziek bepalen. Hij koos Green Day uit. For fucks sake, Green Day ja? Dat had ik toch al een paar jaar niet meer gehoord. We raakten erover in gesprek en hij vertelde me dat hij nog eens live wilde zien. En dat zou ik ook moeten doen. Nou nee, dat dacht ik dus even niet hè. Ik zag mezelf absoluut niet midden in zo’n concertzaal staan met al die vieze zwetende en stinkende mensen die tegen je aan staan te springen. Hallo smetvrees! Dat aanbod wees ik beleefd af. Wat best grappig was, aangezien ik zo’n dikke 2 jaar later ongelofelijk enthousiast in zijn armen sprong toen bleek dat hij concertkaartjes had voor ons allebei! Want in de tussentijd heb ik toch veel ‘nieuwe’ nummers van Green Day gehoord en heb ik zelfs een heel aantal favoriete nummers.

We gingen samen met vriend Thom, die wel vaker mee gaat naar concerten. Die dag zouden we vroeg naar Amsterdam gaan en misschien nog te lunchen met een andere vriend. Toen we ’s middags bij de Ziggo Dome aan waren gekomen, was de rij al vrij lang en mijn eerste vooroordeel bleek al werkelijkheid te zijn: de eerste ruft was al halverwege de rij te ruiken. Ondertussen kwam er ook nog even een meisje met een paar pizzadozen langs, die ze naar haar vrienden voorin de rij bracht. Bedankt voor de honger joh! Maar hey, alles beter dan die eierlucht. Uiteindelijk viel het allemaal wel mee en eenmaal binnen werden we gefouilleerd en konden we onze jassen en tassen in een kluisje leggen.
Als voorprogramma hadden ze The Interrupters. De eerste 10 minuten vond ik het redelijk vermakelijk, maar de rest van de tijd was ik voornamelijk bezig met mezelf af te vragen of de leadsinger inderdaad een vrouw was of niet. Altijd handig, maar 1 meter 61 groot zijn. We stonden vrij ver vooraan en het ging er redelijk rustig aan toe. Tot het podium verbouwd werd voor Green Day. En aan het gegil te horen bleek dat Green Day het podium op kwam. HET BEGON!!

Met Know Your Enemy knalden ze de avond in en toen wist ik het al: dit ging een avond worden om nooit te vergeten. Iedereen begon te springen en er werd vrijwel direct een moshpit gevormd. Dit was al hetgene waar ik het meeste bang voor was. Om niet omver te worden gebutst, besloot ik maar om mee te gaan springen en bleek het mee te vallen. Wij zaten dus niet in de kern en uiteindelijk bleek dat we alleen een paar rijen naar achteren toe waren geduwd. Daar zag ik net zoveel als voorheen, al was dat niet zoveel. Gelukkig tilde Koen me een paar keer op, zodat ik het wat beter kon zien. Zo hoefde ik ook niet de hele tijd met mijn telefoon boven mijn hoofd te kijken om iets te zien. Ik ging helemaal op in de nummers Holiday, Still breathing, Young blood en Troubled Times. Een van de mooiere momenten was toen ze Always Look On The Bright Side of Life begonnen te spelen. Ik ben opgegroeid met Monty Python en ging stuk toen ze hiermee begonnen. Zo hadden ze ook andere covers die erg vermakelijk waren zoals Bohemian Rhapsody en Blitzkrieg Bop (Hey, ho, let’s go!). Het leuke was dat ze ook wat oudere nummers speelden, zoals Basket Case, Longview, en uiteraard Boulevard Of Broken Dreams. Bij de laatste besloot ik voor het eerst toch maar een live video op Facebook te gooien, aangezien ik het vermoeden had dat iedereen in mijn lijst dit nummer zou moeten kennen.

Billie Joe Armstrong was erg interactief met het publiek en binnen 5 of 10 minuten riep hij al een fan op het podium die de tekst kende en mee wilde zingen. Later op de avond vroeg hij of er iemand gitaar kon spelen. Er kwam een meisje het podium op om gitaar te spelen. Als iemand die soort van feministisch is opgevoed, vond ik dit wel tof om te zien. Maar wat bleek? Ze kon het niet, jammer zeg! Misschien waren het gewoon de zenuwen, ik zou waarschijnlijk ook geen woord uit kunnen brengen als ik daar op het podium zou staan. Maar de jongen die uiteindelijk op het podium kwam.. Wauw, wat kon die gitaar spelen! Het was dan ook geen verrassing dat hij de gitaar mocht houden, dit doen ze namelijk wel vaker. Voor de volgende keer toch maar even gitaar leren spelen dus.

Ik had niet verwacht dat ze live zo goed waren en heb me geen minuut verveeld. Het gebruik van licht, vuur(werk) en confetti en alles bij elkaar maakte het een mooie avond. En op de terugweg bij het station, hoorde je vanuit het ene spoor een groepje ‘HEEEEEEEY’ roepen en een ander groepje aan de overkant riep vrolijk “HOOOOOO” terug. En zelfs nu, bijna 2 maanden later, denk ik nog steeds aan Green Day als ik ‘Hey, ho!’ hoor. Ongeacht wat er achter aan komt, want met de carnaval heb ik het nodige ‘Hey ho’ wel voorbij horen komen. Al met al zou ik er zeker nog een keer naartoe gaan als ze in Nederland zouden komen. Het enige wat jammer genoeg ontbrak was mijn camera, want wat zou ik hier graag gefotografeerd hebben! Ik ben geen concertfotoraaf, maar wil ik wel graag mijn eigen fotografie aan de muur willen hangen. En voor vriendlief betekent dat een foto van Billy Joe Armstrong boven de bank. En voor mij van Gerard Way.

Het volgende concert staat ook alweer gepland: Guns n’Roses!