Persoonlijk

Mijn eerste piercings

2016 was het jaar waarin ik me over mijn angsten heen ging zetten. Dat was natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Al sinds ik 7 jaar geleden een helix piercing zag bij een kennis, wilde ik ook zo’n piercing. Een groot probleem, want ik ben namelijk doodsbang van naalden.. en hoe ging ik dat dan doen? Nou, niet dus.
Ik had het al uit mijn hoofd gezet totdat ik in 2015 vriendin Manon ontmoette, zij had ook zo’n piercing. Uiteindelijk besloot ik dat ik er toch een wilde. En misschien toch nog eentje extra, een enkele of dubbele tragus piercing.
Als de held (op sokken) die ik ben, duurde het welgeteld 8 maanden voordat ik de stap daadwerkelijk had gezet. Mijn beste vriendin Latoya wilde er ook een en dat haalde me over. Vanwege het mooie weer gingen Koen en ik naar naar Helmond om te gaan barbecueën bij Latoya en haar man. De mannen wisten van onze plannen en probeerden ons op de kast te jagen. Jammer joh, dat werkte niet. Ik was redelijk kalm, tot ik in de auto stapte om naar de piercing shop te rijden en me afvroeg waar ik mee bezig was en of ik hier geen spijt van zou krijgen. Als ik de piercing een paar jaar later niet meer zou willen, dan zit er een zichtbaar gat of litteken in mijn oor. En stel je voor dat er werkgevers zijn die je daarom afwijzen. Maar dat was geen reden voor mij om er op terug te komen, want uiteindelijk is het toch een oorbel.

Eenmaal aangekomen, opperde ik maar om als eerste te gaan omdat ik het anders niet meer zou durven. We moesten een formulier invullen en kregen instructies over hoe we de piercing moeten schoonmaken: dagelijks onder de kraan schoonmaken en er verder vanaf blijven. We hadden geen keuze wat voor staafje of steentje er op kwam, dus werden het maar twee lelijke stalen bolletjes (barbell) in plaats van het strass steentje dat we wilden. Ik legde de meneer uit dat ik er uiteindelijk een ringetje met strass steentjes in wilde, waardoor hij de juiste hoogte kon bepalen. Hij maakte mijn linkeroor aan de bovenkant schoon en ik ging me voorbereiden op de pijn, terwijl Latoya angstig toekeek. Waarschijnlijk zou ze me heel hard uitgelachen hebben als zij daarna niet aan de beurt was geweest.

En toen begon het. In tegenstelling tot het laten schieten van een oorbel, duurde het voor mijn gevoel maar lang en voelde ik elke beweging. Echt pijn deed het niet, maar fijn is toch wel een ander gevoel. Ik voelde mijn oor warm worden, kloppen en een beetje prikken toen het staafje er doorheen ging, maar dat gevoel was weer vrij snel weg. Maar door de angst was ik wel terug gekomen op die tweede piercing. Hij moest lachen en bood me 5 euro korting aan als ik ook de tragus piercing liet zetten. Ehh, nee dankje. Het ging mij niet om de prijs, maar puur om de angst. Eerst even wennen hoor, ik zou wel wachten tot ik het gevoel van deze ervaring was vergeten. Latoya twijfelde na mij gezien te hebben, maar liet deze uiteindelijk toch ook zetten. Misschien moest ik nog even bijkomen van de angst, of maakte ik me te druk tijdens het laten zetten van de piercing, maar bij haar zag het er niet zo eng uit als ik het voor me had gezien.
En dus met twee rode wangen en allebei een rood oor, verlieten we de winkel. We hadden het overleefd!

Uiteindelijk duurde het maar een paar dagen of mijn beste vriendin had haar piercing er al uit getrokken. En laat ik eerlijk zijn, de neiging was bij mij ook groot. Zo’n helix piercing geneest moeilijk en kan ontsteken als de hel. Het juiste achterkantje doet wonderen. Ik had een bolletje achterop, waardoor slapen op die kant alles behalve fijn was, maar na een paar maanden heb ik deze laten vervangen door een strass steentje met een platte achterkant (labretje).
Na een tijdje plande ik alweer om alsnog een tragus piercing te laten zetten. Ik had een ingeving om na het werk naar Eindhoven te gaan om deze piercing te laten zetten. Zonder er bij na te denken, belde ik hen of ze tijd hadden en stapte ik in de trein. Zodra ik de deur van de shop open deed, hoorde ik al direct mijn favoriete band als achtergrondmuziek: Hollywood Undead! Ik voelde me net een kind in een snoepwinkel. Aangezien ik er nog niet over uit was of ik een dubbele tragus piercing wilde of een enkele, overlegde ik dit met haar. Ik heb hele kleine oren, waardoor een enkele tragus piercing naar mijn idee toch beter zou zijn, aangezien een enkele misschien al te groot zou kunnen zijn. Ik wist dat het pijn ging doen en had me daar al op ingesteld. Ze vertelde me dat de meeste mensen bang waren voor de naald, maar dat de klem toch vervelender zou zijn. Ze had me goed voorbereid op wat er zou gebeuren, want die klem was inderdaad best nasty. Maar om daar nou bang voor te zijn, nee. Van het piercen zelf heb ik vrijwel niks gevoeld, het klassieke zit-ie-er-al-in-verhaal was bij mij van toepassing want het staafje zat er al doorheen en ze was al bezig om het strass(!) steentje er op te draaien. Deze mevrouw verstond haar vak, alleen maar lof voor haar!

Het moraal van het verhaal: de angst is erger dan het laten zetten en het herstelproces van de piercing. Laat jezelf niet tegen houden door de angst voor pijn. En al duurt het herstel wat langer dan verwacht of gaat het toch ontsteken, blijf volhouden! Inmiddels heb ik mijn helix piercing vervangen door een ringetje met strass steentjes van Claires en heb een goede tip: nooit meer doen. Ik heb een bult van heb-ik-jou-daar op mijn oor gekregen, waarvan ik geen foto ga laten zien. Ik heb dagelijks met mijn oor in water met dood zeezout gezeten, echter leek het niks te werken. OP het begin werd het afgeraden, maar met Dettol Sterilon ging de pijn en de zwelling weg. Doei bult en hallo goede nachtrust!
Een paar weken terug ben ik het steentje van mijn tragus piercing op een feestje kwijt geraakt en heb ik de piercing verwisseld met mijn oude helix piercing. Ondanks alle horror verhalen, ging dit vrij makkelijk en heb ik er geen last meer van. Deze blijft zelfs beter zitten en heeft een korter staafje. Ooit ga ik mijn tragus piercing nog vervangen door een sterretje, druppeltje, muzieknootje of iets anders. En of ik hierna nog een piercing zou willen laten zetten? Misschien.

Voor wie nog een piercing overweegt: ik raad Tattoo Arie aan

Inspiratie:

Reanimatie

In 2013 heb ik mijn blog tot leven geroepen en vrijwel direct levend begraven. Het is inmiddels 2017 en ik vind dat het weer eens tijd wordt om mijn blog op te graven en nieuw leven in te gaan blazen.

Het leek het me destijds leuk om mijn fotografie en urbex ervaringen te delen met anderen die deze hobby ook leuk vinden. Vooral degenen die een locatie willen bezoeken, maar dit om een of andere reden (nog) niet hebben gedaan of niet kunnen. Echter zijn mijn urbex tripjes drastisch minder geworden i.v.m. een herschikking in mijn privéleven. In 2015 heb ik de omgeving Helmond ingeruild voor Heeze. Een nieuwe vriend, een nieuwe woning, nieuwe vrienden, nieuwe baan en eindelijk onze eigen huisdieren in de woning! Het was heftig, maar ik ben heel gelukkig in deze ‘nieuwe’ situatie. Dit geeft mij de energie om mijn hobby’s weer op te pakken en hierover te bloggen.

Vanaf nu ga ik voornamelijk berichten plaatsen over diverse interesses en hobby’s die mij bezig houden en ik de moeite waard vind op te delen. Denk hierbij aan ervaringen en gedachten op het gebied van fotografie, kleding, accessoires, concerten, reizen en andere lifestyle momenten.