Devira

Favoriete netflix series op dit moment

Zo kijk je bijna geen TV, en zo begin je met bingewatchen. Hallooooo Netflix! Dit was twee jaar geleden bij mij het geval. Er ging voor mij een hele nieuwe wereld open en voor ik het wist, had ik al een heel lijstje samengesteld. Inmiddels zijn we in 2017 uitgekomen, zijn er nieuwe series bij gekomen en heb ik er ook een heleboel afgekeken. En aangezien ik er niet stil over kan houden, zien jullie het hier. Dit zijn de series die ik op dit moment aanraad:

Archer
Heb je net als ik een ongezonde dosis flauwe humor, hou je van ongepaste grappen en schrik je niet van lompe uitspraken en gedrag? Welcome to Archer! Ik lach mijn vrouwelijke ballen uit mijn shirt, no shit. Deze geanimeerde serie is zo droog, dubbelzinnig en heeft uitdrukkingen die je binnen je vriendengroep en soms je werk kan gebruiken. Al valt te betwijfelen of dat wel zo gepast zou zijn. Hieronder zie je een aantal Archer tips:

Hannibal
Deze moet je absoluut kijken! De serie heeft op internet voor iedere aflevering een ontzettend hoge score, en dat is niet zonder reden. Als echte Hannnibal fan, was Antony Hopkins dé Hannibal Lecter in mijn ogen en ik vond het wat moeilijk om Mads Mikkelsen deze rol nu te zien spelen. Dat was echter snel voorbij, want hij speelt deze andere Hannibal Lecter ontzettend goed en inmiddels is mijn mening bijgesteld. Voor wie Confessions of a Shopaholic nog kent: de (inmiddels niet meer zo) hottie Hugh Dancy speelt hier ook een grote rol in! Hij speelt Will Graham, een docent criminologie met een gave. Hij kan in de geest van de moordenaar kruipen om zo elke stap en het motief van de moord te achterhalen. Echter is zijn gave ook een zware last, waardoor hij in contact komt met Hannibal Lecter, de psychiater met een dubbele agenda. De details in deze serie zijn naast het verhaal heel indrukwekkend, al moet je er wel tegen kunnen. Elke aflevering is spannend, vraag je jezelf af wat je ziet ennnn.. wat geeft Hannibal zijn gasten te eten?

Once upon a time
Vrijwel iedereen is opgegroeid met sprookjes. Wij zijn opgevoed met dingen zoals ‘liefde of het eerste gezicht’, ‘de prins op het witte paard’ en ‘een happy ending’ (phrasing!). Dikke domper dat zoiets niet in deze wereld voorkomt. Of toch wel? In deze serie bestaat er een stadje genaamd Storybrooke, waar alle sprookjesfiguren als volwassenen rondlopen en geen idee hebben van wie ze zijn dankzij een vloek van de boze koningen uit Sneeuwwitje. Persoonlijk vind ik het fijn dat je als volwassene toch wat referenties naar de echte wereld en diens dilemma’s ziet en problemen verwijst en dat het geen hoog suikerspin gehalte heeft.

Pretty Little Liars
Juist, deze mag écht niet ontbreken. Deze heb ik zo hard gebingewatched in 2015, dat zelfs mijn vriend stiekem mee begon te kijken en wilde weten wie A was. Want, ja, wie is A nou eigenlijk? A is een stalker. 4 vriendinnen worden per sms gestalkt door een onbekend nummer. A lijkt al hun geheimen te kennen en laat ze schadelijke opdrachten uitvoeren, zodat hun geheim bewaard blijft. Over 2 weken komt het allerlaatste seizoen op Netflix en ik kan niet wachten!

Sleepy Hollow
Ik ben altijd al een fan geweest van de films van Tim Burton, die in 1999 de film van Sleepy Hollow uitbracht. Kenmerkend is het hoofdpersoon Ichabod Crane en zijn strijd tegen de de hoofdloze ruiter die zijn hoofd terug wil. In tegenstelling tot de film, zit er veel meer achtergrond en diepgang in de serie. Zo wordt er meer op het paranormale in gegaan en speelt het zich af in de huidige tijd, in plaats van het jaar 1799. Ichabod Crane is echter wel uit die tijd en moet nog wennen aan alle nieuwe technologie, wat awkward momenten oplevert.

The Originals
Een eeuwenoude uiteengevallen familie in New Orleans. Vampieren, weervolven, heksen en hybrids verwikkeld in een machtsstrijd om de stad. The Originals is een spin-off van The Vampire Diaries, waarin deze familie geïntroduceerd werd. En hoewel ik TVD ook heel leuk vond en beide series al jaren lang volg, gaat mijn voorkeur toch uit naar The Originals. De nadruk op het hele vampier/weerwolf/heks/hybrid zijn ligt er hier niet zo dik op, vind ik zelf. Of ik ben er aan gewend geraakt, dat kan natuurlijk ook. Voor wie ze al kent: #teamklaus

Wat zijn jouw favoriete (Netflix) series op dit moment?

Urbexverhalen: Floplocatie

Het bestaat: floplocaties. Die locaties waarbij je bij aankomst of binnenkomst direct spijt hebt van de moeite. Zo reis je even een paar honderd kilometer naar onze buurlanden om er achter te komen dat je beter ergens anders naartoe had kunnen gaan. Een reden kan zijn dat de locatie anders zijn dan je jezelf had voorgesteld, het is bijvoorbeeld kleiner of minder spectaculair dan je had verwacht. Maar ook de locaties met de nodige zwervers of krakers en nog erger: de locaties waarvan het poepgehalte zo hoog is dat je het buiten nog kan ruiken. BAH! Dat risico loopt je dus ook.
Maar wat ik nog wel het allerergste vind, zijn de locaties waar je ontzettend mooie foto’s van hebt gezien, maar wanneer je aankomt blijkt de locaties zwaar getrasht te zijn. Niks is erger dan een locatie bezoeken en er achter komen dat de (plaatselijke) jeugd, junkies, zwervers of gewoon asociale mensen de hele plaats naar de verdoemenis hebben geholpen. Ingegooide ramen, van de pot gerukte wc-brillen in de gang, de hele administratie verspreid over de begane grond en kapotte inboedel op de eettafel… ja, sommige mensen maken er een zooitje van.

Dé locatie die ik aan dit bericht opdraag is Dadipark. Dit was een paar jaar terug nog de trashlocatie van de urbexwereld, terwijl je er toch prima foto’s van terug kan vinden. Dit kleine attractiepark lag ongeveer 230 kilometer vanaf mijn woonplaats en dat betekende zo’n dikke tweeëneenhalf uur rijden. Zo sneaky mogelijk gekleed en vol spanning reden we er langs om te kijken waar we de auto zo onopvallend mogelijk konden parkeren. Het eerste wat ik dacht toen we daar aan komen was: ‘FML, dit kan niet waar zijn’. Want toen we de ingang zagen bleek dat je de auto gewoon op de parkeerplaats kwijt kon.. tussen de auto’s van de andere bezoekers. Je kon dus ook gewoon door de ingang naar binnen lopen. Het was er behoorlijk druk voor een urbexlocatie (toen kenden we overduidelijk de urbexbus nog niet) en er leek er geen haan naar te kraaien. Wat viel dit tegen..ik had hier zoveel meer van verwacht. Alles was kort en klein geslagen en er was weinig over van wat er ooit zo netjes uitzag. Je kon geregeld bonjour zeggen tegen andere ramptoeristen en gebruik maken van een glijbaan of wipwap. Er werd zelfs een videoclip opgenomen in het park. Ik heb hier maar weinig foto’s gemaakt, omdat er zoveel mensen rondliepen en ik gewoon te lui was om te wachten of on ze er uit te photoshoppen. Mijn enthousiasme was compleet afgebouwd, ik baalde GIGANTISCH! Het was dan ook geen verrassing toen bleek dat het park gesloopt zou worden. Het park werd gesloopt, tot groot ongenoegen van de mensen die het park wilden behouden.

Dus, urbex is leuk maar niet altijd spannend. Houd daarom rekening met tegenvallende ervaringen als je er ooit mee wil beginnen, want je kan ook een dag vol floplocaties hebben, of ook flink balen: fails, locaties waar je niet binnen kan komen of waarbij je vrijwel direct naar buiten geëscorteerd wordt als je bij aankomst al niet wordt tegengehouden. Wat zeker is, is dat dit de voornaamste reden is waarom urbexers geen locaties delen met mensen die ze niet kennen en/of vertrouwen. Want voor je het weet, is je mooie onaangetaste locatie omgetoverd tot een zwijnenstal en kan er niemand meer van genieten hoe het vroeger was. Dit is tevens een reden om er snel bij te zijn wanneer je een mooie locatie bemachtigt of zelfs ontdekt.

Wat was jouw floplocatie?

Green Day concert

31 januari was het dan zo ver, het concert van Green Day in de Ziggo Dome Amsterdam! Ik ben nog nooit zó nerveus geweest voor een concert sinds ik bijna van mijn stokje ging bij een The Rasmus concert in de Effenaar. Sindsdien durfde ik minder snel naar een concert te gaan, maar ik had nooit verwacht om aanwezig te zijn bij een Green Day concert.
Het begon allemaal dankzij mijn vriend Koen, die ik destijds maar vaag kende als collega van een andere afdeling. Ik was hem een lift schuldig en nadat ik ontdekte dat we dezelfde muzieksmaak hebben, kocht ik een aux-kabeltje voor in mijn radio zodat hij de muziek bepalen. Hij koos Green Day uit. For fucks sake, Green Day ja? Dat had ik toch al een paar jaar niet meer gehoord. We raakten erover in gesprek en hij vertelde me dat hij nog eens live wilde zien. En dat zou ik ook moeten doen. Nou nee, dat dacht ik dus even niet hè. Ik zag mezelf absoluut niet midden in zo’n concertzaal staan met al die vieze zwetende en stinkende mensen die tegen je aan staan te springen. Hallo smetvrees! Dat aanbod wees ik beleefd af. Wat best grappig was, aangezien ik zo’n dikke 2 jaar later ongelofelijk enthousiast in zijn armen sprong toen bleek dat hij concertkaartjes had voor ons allebei! Want in de tussentijd heb ik toch veel ‘nieuwe’ nummers van Green Day gehoord en heb ik zelfs een heel aantal favoriete nummers.

We gingen samen met vriend Thom, die wel vaker mee gaat naar concerten. Die dag zouden we vroeg naar Amsterdam gaan en misschien nog te lunchen met een andere vriend. Toen we ’s middags bij de Ziggo Dome aan waren gekomen, was de rij al vrij lang en mijn eerste vooroordeel bleek al werkelijkheid te zijn: de eerste ruft was al halverwege de rij te ruiken. Ondertussen kwam er ook nog even een meisje met een paar pizzadozen langs, die ze naar haar vrienden voorin de rij bracht. Bedankt voor de honger joh! Maar hey, alles beter dan die eierlucht. Uiteindelijk viel het allemaal wel mee en eenmaal binnen werden we gefouilleerd en konden we onze jassen en tassen in een kluisje leggen.
Als voorprogramma hadden ze The Interrupters. De eerste 10 minuten vond ik het redelijk vermakelijk, maar de rest van de tijd was ik voornamelijk bezig met mezelf af te vragen of de leadsinger inderdaad een vrouw was of niet. Altijd handig, maar 1 meter 61 groot zijn. We stonden vrij ver vooraan en het ging er redelijk rustig aan toe. Tot het podium verbouwd werd voor Green Day. En aan het gegil te horen bleek dat Green Day het podium op kwam. HET BEGON!!

Met Know Your Enemy knalden ze de avond in en toen wist ik het al: dit ging een avond worden om nooit te vergeten. Iedereen begon te springen en er werd vrijwel direct een moshpit gevormd. Dit was al hetgene waar ik het meeste bang voor was. Om niet omver te worden gebutst, besloot ik maar om mee te gaan springen en bleek het mee te vallen. Wij zaten dus niet in de kern en uiteindelijk bleek dat we alleen een paar rijen naar achteren toe waren geduwd. Daar zag ik net zoveel als voorheen, al was dat niet zoveel. Gelukkig tilde Koen me een paar keer op, zodat ik het wat beter kon zien. Zo hoefde ik ook niet de hele tijd met mijn telefoon boven mijn hoofd te kijken om iets te zien. Ik ging helemaal op in de nummers Holiday, Still breathing, Young blood en Troubled Times. Een van de mooiere momenten was toen ze Always Look On The Bright Side of Life begonnen te spelen. Ik ben opgegroeid met Monty Python en ging stuk toen ze hiermee begonnen. Zo hadden ze ook andere covers die erg vermakelijk waren zoals Bohemian Rhapsody en Blitzkrieg Bop (Hey, ho, let’s go!). Het leuke was dat ze ook wat oudere nummers speelden, zoals Basket Case, Longview, en uiteraard Boulevard Of Broken Dreams. Bij de laatste besloot ik voor het eerst toch maar een live video op Facebook te gooien, aangezien ik het vermoeden had dat iedereen in mijn lijst dit nummer zou moeten kennen.

Billie Joe Armstrong was erg interactief met het publiek en binnen 5 of 10 minuten riep hij al een fan op het podium die de tekst kende en mee wilde zingen. Later op de avond vroeg hij of er iemand gitaar kon spelen. Er kwam een meisje het podium op om gitaar te spelen. Als iemand die soort van feministisch is opgevoed, vond ik dit wel tof om te zien. Maar wat bleek? Ze kon het niet, jammer zeg! Misschien waren het gewoon de zenuwen, ik zou waarschijnlijk ook geen woord uit kunnen brengen als ik daar op het podium zou staan. Maar de jongen die uiteindelijk op het podium kwam.. Wauw, wat kon die gitaar spelen! Het was dan ook geen verrassing dat hij de gitaar mocht houden, dit doen ze namelijk wel vaker. Voor de volgende keer toch maar even gitaar leren spelen dus.

Ik had niet verwacht dat ze live zo goed waren en heb me geen minuut verveeld. Het gebruik van licht, vuur(werk) en confetti en alles bij elkaar maakte het een mooie avond. En op de terugweg bij het station, hoorde je vanuit het ene spoor een groepje ‘HEEEEEEEY’ roepen en een ander groepje aan de overkant riep vrolijk “HOOOOOO” terug. En zelfs nu, bijna 2 maanden later, denk ik nog steeds aan Green Day als ik ‘Hey, ho!’ hoor. Ongeacht wat er achter aan komt, want met de carnaval heb ik het nodige ‘Hey ho’ wel voorbij horen komen. Al met al zou ik er zeker nog een keer naartoe gaan als ze in Nederland zouden komen. Het enige wat jammer genoeg ontbrak was mijn camera, want wat zou ik hier graag gefotografeerd hebben! Ik ben geen concertfotoraaf, maar wil ik wel graag mijn eigen fotografie aan de muur willen hangen. En voor vriendlief betekent dat een foto van Billy Joe Armstrong boven de bank. En voor mij van Gerard Way.

Het volgende concert staat ook alweer gepland: Guns n’Roses!

Gewonnen bij Jamin: Pocky!

De meesten van jullie zal het niks zeggen, maar de mensen die iets met Japan op hebben kennen de naam Pocky vaak maar al te goed: dit is een heel populaire snack uit Japan. Pocky is een koekje in de vorm van een stokje, met een coating van bijvoorbeeld chocoladesmaak eromheen. De eerste keer dat ik Pocky zag, was meer dan 15 jaar geleden in een anime. Sindsdien wilde ik ook Pocky hebben, vooral de aardbeien versie leek me ontzettend lekker.
Dat was heel leuk natuurlijk, maar Japans snoep in Nederland? Vergeet het maar, rond die tijd was dat er nog lang niet. Wel was er een variant op Pocky, genaamd Mikado. Maar dit vond ik het toch nét niet. Ze hadden alleen pure chocolade en in het buitenland gewone en witte chocolade. Ik heb jaren lang doorgezocht naar Pocky en kwam het pas tegen bij een anime conventie in Londen. Het is pas sinds een jaartje, hooguit 2 of 3, dat ik Pocky tegen kwam bij de Jamin.

Dus, een paar weken leden heb ik mee gedaan aan de winactie van Jamin op Facebook. Hierbij kon je uitleggen waarom jij nou dit pakket vol Pocky zou moeten winnen. Als echte ‘otaku’ kon ik het niet laten om een uitgebreide reactie te geven, mét de bovenstaande afbeelding erbij. Het voordeel was ook dat je er niks voor hoefde te delen op je tijdlijn, want dat had ik wel afgeleerd na 100 keer foto’s van interieur en kindermonnikjes te hebben gedeeld en uiteindelijk toch niks winnen. Ik besloot dat dit de laatste kans zou zijn om iets proberen te winnen en dat ik mijn vrienden daarna niet meer ging spammen met winacties. En met succes! Ik sprong een gat in de lucht toen ik het zag. Eindelijk kon ik ook die andere smaakjes proeven zonder dat het risico aanwezig was dat ik het niet lekker zou vinden. Het enige risico wat ik liep, was dat ik meer smaken in ging slaan na dit cadeautje. En daar had ik absoluut geen bezwaar tegen.
Een paar dagen later had ik het pakketje binnen, maar ik vond het zonde om alles meteen op te eten. Ik wilde er iets speciaals van maken, een foto en bedankje richting Jamin. Of beter nog: het presenteren op mijn blog waarin ik het laat zien en Jamin bedank. Het duurde daarom ook erg lang voor ik het pakket uitgepakt heb en daadwerkelijk ging proeven.

Welke smaken zaten er allemaal in het pakket?

– Choco banaan
– Aardbei
– Chocolade
– Groene thee
– Cookies & Cream
– Melk

De smaak die ik al een hele lange tijd wilde proberen, was groene thee. Ik was bang dat deze smaak tegen zou vallen als ik deze zou kopen zonder het eerst te proeven, maar ik had het fout. Wel had ik het idee dat het soort van gezond smaakte, want de nasmaak lijkt ook echt heel erg op groene thee. Cookies en Cream was ook precies wat ik er van had verwacht. Er stond een Oreo op het pak en daar smaakte het dus ook naar, niks verrassends maar wel -zoals verwacht- heel lekker. Degene waar ik langer naar heb gekeken dan gegeten, is choco banaan. Ik ben wat terughoudender als er ergens banaan in verwerkt zit. En wederom werd ik verrast door de smaak, het is wel duidelijk bananensmaak want het smaakt ook naar de snoepbanaantjes, alleen dan op een stokje. Dit was ook geen tegenvaller! Maar, welke heeft nou de lekkerste smaak? Nou, dat is een moeilijke. Ik vind ze allemaal heel erg lekker, maar ik denk dat aardbei nog steeds mijn favoriete smaak is. Als je nieuwsgierig bent en er geen Jamin bij jou in de buurt is, je kan ze ook online bestellen!

Jamin, ongelofelijk bedankt voor het pakket en het handgeschreven briefje! Ik ben eeuwig klant. Beloofd!

Mijn eerste piercings

2016 was het jaar waarin ik me over mijn angsten heen ging zetten. Dat was natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Al sinds ik 7 jaar geleden een helix piercing zag bij een kennis, wilde ik ook zo’n piercing. Een groot probleem, want ik ben namelijk doodsbang van naalden.. en hoe ging ik dat dan doen? Nou, niet dus.
Ik had het al uit mijn hoofd gezet totdat ik in 2015 vriendin Manon ontmoette, zij had ook zo’n piercing. Uiteindelijk besloot ik dat ik er toch een wilde. En misschien toch nog eentje extra, een enkele of dubbele tragus piercing.
Als de held (op sokken) die ik ben, duurde het welgeteld 8 maanden voordat ik de stap daadwerkelijk had gezet. Mijn beste vriendin Latoya wilde er ook een en dat haalde me over. Vanwege het mooie weer gingen Koen en ik naar naar Helmond om te gaan barbecueën bij Latoya en haar man. De mannen wisten van onze plannen en probeerden ons op de kast te jagen. Jammer joh, dat werkte niet. Ik was redelijk kalm, tot ik in de auto stapte om naar de piercing shop te rijden en me afvroeg waar ik mee bezig was en of ik hier geen spijt van zou krijgen. Als ik de piercing een paar jaar later niet meer zou willen, dan zit er een zichtbaar gat of litteken in mijn oor. En stel je voor dat er werkgevers zijn die je daarom afwijzen. Maar dat was geen reden voor mij om er op terug te komen, want uiteindelijk is het toch een oorbel.

Eenmaal aangekomen, opperde ik maar om als eerste te gaan omdat ik het anders niet meer zou durven. We moesten een formulier invullen en kregen instructies over hoe we de piercing moeten schoonmaken: dagelijks onder de kraan schoonmaken en er verder vanaf blijven. We hadden geen keuze wat voor staafje of steentje er op kwam, dus werden het maar twee lelijke stalen bolletjes (barbell) in plaats van het strass steentje dat we wilden. Ik legde de meneer uit dat ik er uiteindelijk een ringetje met strass steentjes in wilde, waardoor hij de juiste hoogte kon bepalen. Hij maakte mijn linkeroor aan de bovenkant schoon en ik ging me voorbereiden op de pijn, terwijl Latoya angstig toekeek. Waarschijnlijk zou ze me heel hard uitgelachen hebben als zij daarna niet aan de beurt was geweest.

En toen begon het. In tegenstelling tot het laten schieten van een oorbel, duurde het voor mijn gevoel maar lang en voelde ik elke beweging. Echt pijn deed het niet, maar fijn is toch wel een ander gevoel. Ik voelde mijn oor warm worden, kloppen en een beetje prikken toen het staafje er doorheen ging, maar dat gevoel was weer vrij snel weg. Maar door de angst was ik wel terug gekomen op die tweede piercing. Hij moest lachen en bood me 5 euro korting aan als ik ook de tragus piercing liet zetten. Ehh, nee dankje. Het ging mij niet om de prijs, maar puur om de angst. Eerst even wennen hoor, ik zou wel wachten tot ik het gevoel van deze ervaring was vergeten. Latoya twijfelde na mij gezien te hebben, maar liet deze uiteindelijk toch ook zetten. Misschien moest ik nog even bijkomen van de angst, of maakte ik me te druk tijdens het laten zetten van de piercing, maar bij haar zag het er niet zo eng uit als ik het voor me had gezien.
En dus met twee rode wangen en allebei een rood oor, verlieten we de winkel. We hadden het overleefd!

Uiteindelijk duurde het maar een paar dagen of mijn beste vriendin had haar piercing er al uit getrokken. En laat ik eerlijk zijn, de neiging was bij mij ook groot. Zo’n helix piercing geneest moeilijk en kan ontsteken als de hel. Het juiste achterkantje doet wonderen. Ik had een bolletje achterop, waardoor slapen op die kant alles behalve fijn was, maar na een paar maanden heb ik deze laten vervangen door een strass steentje met een platte achterkant (labretje).
Na een tijdje plande ik alweer om alsnog een tragus piercing te laten zetten. Ik had een ingeving om na het werk naar Eindhoven te gaan om deze piercing te laten zetten. Zonder er bij na te denken, belde ik hen of ze tijd hadden en stapte ik in de trein. Zodra ik de deur van de shop open deed, hoorde ik al direct mijn favoriete band als achtergrondmuziek: Hollywood Undead! Ik voelde me net een kind in een snoepwinkel. Aangezien ik er nog niet over uit was of ik een dubbele tragus piercing wilde of een enkele, overlegde ik dit met haar. Ik heb hele kleine oren, waardoor een enkele tragus piercing naar mijn idee toch beter zou zijn, aangezien een enkele misschien al te groot zou kunnen zijn. Ik wist dat het pijn ging doen en had me daar al op ingesteld. Ze vertelde me dat de meeste mensen bang waren voor de naald, maar dat de klem toch vervelender zou zijn. Ze had me goed voorbereid op wat er zou gebeuren, want die klem was inderdaad best nasty. Maar om daar nou bang voor te zijn, nee. Van het piercen zelf heb ik vrijwel niks gevoeld, het klassieke zit-ie-er-al-in-verhaal was bij mij van toepassing want het staafje zat er al doorheen en ze was al bezig om het strass(!) steentje er op te draaien. Deze mevrouw verstond haar vak, alleen maar lof voor haar!

Het moraal van het verhaal: de angst is erger dan het laten zetten en het herstelproces van de piercing. Laat jezelf niet tegen houden door de angst voor pijn. En al duurt het herstel wat langer dan verwacht of gaat het toch ontsteken, blijf volhouden! Inmiddels heb ik mijn helix piercing vervangen door een ringetje met strass steentjes van Claires en heb een goede tip: nooit meer doen. Ik heb een bult van heb-ik-jou-daar op mijn oor gekregen, waarvan ik geen foto ga laten zien. Ik heb dagelijks met mijn oor in water met dood zeezout gezeten, echter leek het niks te werken. OP het begin werd het afgeraden, maar met Dettol Sterilon ging de pijn en de zwelling weg. Doei bult en hallo goede nachtrust!
Een paar weken terug ben ik het steentje van mijn tragus piercing op een feestje kwijt geraakt en heb ik de piercing verwisseld met mijn oude helix piercing. Ondanks alle horror verhalen, ging dit vrij makkelijk en heb ik er geen last meer van. Deze blijft zelfs beter zitten en heeft een korter staafje. Ooit ga ik mijn tragus piercing nog vervangen door een sterretje, druppeltje, muzieknootje of iets anders. En of ik hierna nog een piercing zou willen laten zetten? Misschien.

Voor wie nog een piercing overweegt: ik raad Tattoo Arie aan

Inspiratie:

Urbexverhalen: het begin

Eind 2011 ben ik begonnen met urbex. Ik ging met een paar vrienden naar België toe, omdat we wisten dat daar een ziekenhuis leeg stond. Wij wisten toen nog niet dat dit de naam urbex had en dat dit ziekenhuis een codenaam had, om zo de naam en locatie geheim te houden voor het publiek. Deze locatie was HH1, een ziekenhuis wat inmiddels al een paar jaar geleden is gesloopt. We dachten geen ingang te kunnen vinden en wilden na 10 minuten weg gaan, want inbreken is natuurlijk not done, je maakt niks kapot en al zeker niet om ergens binnen te komen. Dit zou respectloos zijn tegenover de locatie en het belangrijkste is om respect te hebben voor de locatie. Het motto is niet voor niets ‘Take nothing but pictures and leave nothing but footprints’
Jammer, ik keek nog een keertje sip achterom en ontdekte een piepschuimplaat voor een raam. We schoven de plaat opzij en troffen een andere piepmschuimplaat aan, ditmaal aan de binnenkant. ‘Even een klein tikkie geven’ dacht ik. En met een knal viel de plaat op de grond. Natuurlijk: leeg gebouw, geen beweging en geen geluid, dat betekent dus dat je alles hoort. Goed onthouden voor de volgende keer. Zo snel als we konden, klommen we naar binnen en hebben we de platen weer terug gezet zoals we ze aantroffen.

Eenmaal binnen hadden we al onze apparatuur al uitgepakt en gingen we op ontdekkingstocht. Wat was dit spannend! Bij elke stap die ik zette, voelde ik de spanning van je op verboden terrein te bevinden en niet betrapt te willen worden. We besloten naar de hoogste verdieping te gaan, om zo naar de uitgang toe te werken. Ik had wat ideeën in mijn hoofd die ik uit wilde werken. Ik ben heel erg van de horror fotografie en wilde een duister sfeertje neerzetten. In dit proces ben ik achter een van de belangrijkste dingen gekomen: blijf uit de buurt van ramen, zorg dat je niet gezien kan worden! Ik keek om en keek vanaf de derde verdieping neer op zo’n 20 man en allemaal keken ze naar mij en wezen ze naar de plek waar ik stond. Aiiii… snel wegwezen voordat ze de politie gingen bellen! Maar het was al te laat. Een half uur later hoorden we sirenes en keken we vanuit de operatiekamers uit op de plek waar ze stopten. We waren en gloeiend bij…

Snel renden we met zijn allen naar beneden en opeens stopte ik. Er is maar een ingang, die tevens een uitgang is. ‘We worden toch wel betrapt’ zei ik. Ik draaide me om en ging weer foto’s maken. De rest besloot dit ook te gaan doen. Niet veel later, toen we uit de kapel kwamen, hoorden we stemmen en voetstappen. Ik voelde mijn hart in mijn keel en verdomde mezelf en mijn briljante ideeën om zoiets stoms en illegaals te doen. Als we nu gepakt gingen worden, dan zou dit de eerste en de laatste keer zijn dat ik ooit weer een verlaten gebouw in zou gaan. En terecht ook, we overtreden de wet en verdienen het als dat zou gebeuren. We besloten een trap naar beneden te gaan, in de hoop de politie niet tegen te komen. Ik ben altijd degene in elke groep, die problemen tegen het lijf loopt en toevallig was dat het moment waarop ik letterlijk bijna tegen iemand aan liep.

Het was een ander groepje dat net zo erg was geschrokken als ik. De rest van mijn groepje kwam er bij en na wat gekletst te hebben, bleek de politie al weg te zijn gegaan. Er werd ons verteld dat we op moesten passen bij het dak, want een paar weken geleden was iemand door de koepel heen gezakt en een aantal verdiepingen naar beneden gedonderd. Alsof dit niet heftig genoeg was, bleek dat de jongen in kwestie tot de dag ervoor in coma had gelegen. Ik ging dat dak dus echt niet op en gelukkig dacht de rest er ook zo over. We gingen onze eigen wegen weer en toen we weer op de begane grond waren, kwamen we tegen waar ik al de hele tijd naar op zoek was: het mortuarium! Het was hier erg donker en dat gaf me het gevoel in een horrorfilm te zitten, spannend! We zijn daarna nog een paar kappersstoelen tegen gekomen en een hoop verdwaalde schoenen. Veel meer was er bijna niet te vinden, want het ziekenhuis was toch al behoorlijk getrasht.

Ik ben zo snel mogelijk van het ziekenhuis weg gerend nadat ik eenmaal door dat raam naar buiten was geklommen. Ik was bang dat ergens nog politie was en we in de problemen zouden zitten, maar gelukkig was dat niet het geval. Ik had mijn lesje wel geleerd. Althans, dat dacht ik. Eenmaal bij de auto aangekomen, realiseerden we ons allemaal hoe verslavend dit werkte. Ik wilde nog een leeg ziekenhuis bezoeken. Misschien nog wel een klooster, of liever nog: een psychiatrische instelling!

Wordt vervolgd

Reanimatie

In 2013 heb ik mijn blog tot leven geroepen en vrijwel direct levend begraven. Het is inmiddels 2017 en ik vind dat het weer eens tijd wordt om mijn blog op te graven en nieuw leven in te gaan blazen.

Het leek het me destijds leuk om mijn fotografie en urbex ervaringen te delen met anderen die deze hobby ook leuk vinden. Vooral degenen die een locatie willen bezoeken, maar dit om een of andere reden (nog) niet hebben gedaan of niet kunnen. Echter zijn mijn urbex tripjes drastisch minder geworden i.v.m. een herschikking in mijn privéleven. In 2015 heb ik de omgeving Helmond ingeruild voor Heeze. Een nieuwe vriend, een nieuwe woning, nieuwe vrienden, nieuwe baan en eindelijk onze eigen huisdieren in de woning! Het was heftig, maar ik ben heel gelukkig in deze ‘nieuwe’ situatie. Dit geeft mij de energie om mijn hobby’s weer op te pakken en hierover te bloggen.

Vanaf nu ga ik voornamelijk berichten plaatsen over diverse interesses en hobby’s die mij bezig houden en ik de moeite waard vind op te delen. Denk hierbij aan ervaringen en gedachten op het gebied van fotografie, kleding, accessoires, concerten, reizen en andere lifestyle momenten.